مجالی برای اندیشه

سر از کوچه های بی شمارش می آورند

تا بر تاول های سیلی خورده

ورق بخورند و

پوستین های مقوایی

پر شود از حقارتی سرد.

این شهر

 پر از آیینه هایی است

که نشاط ارزانی می دهند

پر از گر یه هات

که تمام می کند

و صدا

که روز را تحلیل می رود

              ***

بالا که می روی

زمین پر از سلول هایی است

که کوچه ها به شهر

شهر به تو

متصل می کند

که احساس داری

و جیغ نمی کشی 

جاری است

ازبام نقش جهان

تا آنسوی زنده رود

مواج

بر گلدسته های فیروزه ای 

و آسمانی

که مامن کبوتران هر جایی است

تا نغمه سر دهند:

وقتی دیگر است

بغض بشکنید

مولا

زخمی است.

کوچه های رنگ باخته

کاسه های خالی

و فریاد هایی

که عطر رستگاری نمی گیرد

کمی خورشید را پر رنگ کنید

شهر من

بیدار نیست.